Dag 2: Een Rewe-toilet, Geraniumidylle en Weizenbierijs
We brengen onze eerste nacht door op zo’n dertig kilometer ten zuiden van München, vlak bij de Isar. Terwijl we onze tarps over de Brommies spannen, worden we belaagd door hoornaars die worden aangetrokken door het licht van onze hoofdlampen. Ze maken een indrukwekkend lawaai en zorgen voor de nodige zenuwen. Maar dan begint het te regenen. De hoornaars verdwijnen, en het zachte getik van de regen wiegt ons uiteindelijk in slaap.
De volgende ochtend is droog en waait er een frisse bries. Het enige geluid dat we horen, is het kabbelende water van de Isar vlakbij. Terwijl we koffie zetten, lijkt er echter ook iets in de lucht te broeien. Volgens Nils' regenradar kunnen we beter opschieten en zo snel mogelijk een schuilplaats zoeken.
Wat volgt, is zonder twijfel het snelste stuk fietsen van de hele tocht tot dan toe. We rijden in hoog tempo naar de Rewe-supermarkt op het industrieterrein van Wolfratshausen. In plaats van romantisch langs de murmelende Isar te zitten, worden we nu omringd door voorbijrazend verkeer. Maar er zijn verse broodjes. En een uitstekend toilet.
We nemen ons voor om een heel uur te fietsen zonder ook maar één keer te stoppen. Twaalf minuten later dwingt een touwschommel aan de Isar ons alweer tot een pauze. Daarna schieten we gelukkig aardig op, totdat er langs de weg een boerderijautomaat opduikt. En volgens de regels moeten we daar natuurlijk stoppen.
Dat betekent: een rondje verrassend creatieve boerderij-ijsjes. Op het menu staan smaken als cheesecake, karnemelk en weizenbier. Zoet, zout, licht bitter en stuk voor stuk onverwacht lekker.
De route is adembenemend mooi. Wij Noord-Duitsers hebben al jaren nauwelijks tijd doorgebracht in de uitlopers van de Alpen, en zowel het landschap als de architectuur voelen bijna onwerkelijk aan. Overal staan prachtige boerderijen en traditionele huizen waarvan de balkons overlopen van de geraniums. Het doet soms denken aan een zorgvuldig opgebouwd filmdecor.
En dan is er natuurlijk de Isar. Die rivier is bijna absurd mooi. Hoe kan het dat een rivier zó helder, zó blauw en zó kristalzuiver dwars door München stroomt, om vervolgens naarmate je verder zuidwaarts rijdt nog indrukwekkender te worden? Het water krijgt er een bijna ijzige turkooisblauwe kleur en schittert in het zonlicht alsof het rechtstreeks uit een ansichtkaart komt. Alleen al de Isar volgen is reden genoeg om deze route te fietsen.
Dag 3: Fietsen, Vouwen, Genieten
Tachtig kilometer ten zuiden van München slapen we onder onze tarps, verlicht door een bijna volle maan. De volgende ochtend doen we het rustig aan. Heel rustig zelfs. Maar dat is ook niet zo vreemd, want de plek is simpelweg te mooi. We kunnen ons er nauwelijks toe zetten om weer te vertrekken.
We genieten van een uitgebreid ontbijt, zetten koffie en laten de tijd voorbijglijden. Het voelt alsof we al dagenlang volledig zijn ondergedompeld in de natuur, terwijl we in werkelijkheid nog maar kort onderweg zijn. Juist dat is misschien wel het mooiste aan deze manier van reizen: zodra je je dagelijkse routine achter je laat, lijkt de tijd een ander tempo aan te nemen.
Wanneer de zon uiteindelijk achter de berg vandaan komt, brandt ze ongenadig op ons neer. Er is nergens een wolkje of een stukje schaduw te bekennen. Dus trappen we stevig door op de Brommies, al is het maar om zelf wat verkoelende rijwind te creëren. Uiteindelijk besluiten we echter op de kortst mogelijke manier van oever te wisselen. Op een hete dag is de Isar oversteken simpelweg te leuk om te laten liggen.
Met de fietsen op onze schouders en het ijskoude, kristalheldere water rond onze voeten banen we ons een weg door de rivier. Het is zo’n moment dat je niet plant en niet kunt namaken: verfrissend, een beetje avontuurlijk en vooral ontzettend leuk.
Het Sylvensteinmeer, een vrij beroemde fotolocatie in de Isarwinkel, weet ons eerlijk gezegd niet echt te overtuigen. Het waterpeil staat uitzonderlijk laag en het licht is hard en onverbiddelijk. Daardoor besluiten we er geen foto’s van te maken.
Eigenlijk is dat behoorlijk typerend voor onze reizen. Vaak stippel je een route uit op basis van bepaalde beelden die je in je hoofd hebt. Vervolgens ga je op pad en ontdek je iets totaal anders. Plekken, momenten en scènes die veel interessanter blijken te zijn dan alles wat je vooraf had bedacht. Juist die onverwachte vondsten maken het avontuur bijzonder.
De mooiste herinneringen ontstaan zelden uit de foto's die je van tevoren op je verlanglijstje had staan, maar uit de verrassingen onderweg.
