Hoe ik door Europa fietste zonder te vliegen

Fietsen is geweldig; reizen mét een fiets kan een nachtmerrie zijn. Ik zou je talloze verhalen kunnen vertellen – zoals die keren dat ik uit een trein werd gezet in Edinburgh, niet aan boord mocht in Bilbao, of bijna een zenuwinzinking kreeg toen ik op het laatste moment een fietsreservering probeerde te regelen in Quimper.

Met een Brompton had ik het beste van twee werelden. Zodra de fiets was opgevouwen en opgeborgen in de Transport Bag, was ik niet anders dan iedere andere voetpassagier. Maar zodra ik de trein uitstapte, vouwde ik de fiets weer uit, stopte de tas weg en veranderde ik als bij toverslag in een fietser.

Terwijl ik al door het stadscentrum fietste, waren de meeste van mijn medereizigers nog aan het uitzoeken welke metrolijn ze moesten nemen.

De Brompton nam een voortdurende zorg weg: waar laat je je fiets als je even een winkel, café of museum binnenloopt? Ik kon hem gewoon meenemen. Aanvankelijk vond ik dat best spannend, maar overal waar ik kwam reageerden mensen enthousiast op mijn kleine vouwfiets. Een Parijse ober glimlachte terwijl hij de fiets naar de garderobe droeg. Een medewerker van een Spaanse galerie begeleidde me naar hun speciale Brompton-kluisjes. En een enthousiaste Mallorcaanse hotelreceptionist vroeg of ik wilde laten zien hoe de fiets uitgevouwen werd.

Dankzij mijn P Line kon ik grotere afstanden afleggen, waardoor ik steden veel grondiger kon verkennen en onderweg allerlei onverwachte ontdekkingen deed tussen de plekken die ik van tevoren had gepland te bezoeken. Europa beleeft momenteel een gouden tijdperk op het gebied van fietsinfrastructuur. Alle steden waar ik doorheen reisde beschikten over uitstekende fietspaden, waardoor ik zelden tussen het autoverkeer hoefde te rijden. In plaats daarvan zoefde ik mee achter lokale forenzen aan, met het gevoel dat ik echt deel uitmaakte van het dagelijkse leven om me heen.

Ik was de volgende ochtend opnieuw vroeg uit de veren en had de Parijse fietspaden vrijwel helemaal voor mezelf terwijl ik onder een roze gekleurde ochtendhemel de stad in reed. Marktkramers waren druk bezig pallets vol fruit uit te laden toen ik door Vincennes fietste, en de heerlijke geuren die uit de bakkerijen opstegen verrieden dat de bakkers al uren aan het werk waren.

Bij aankomst op Gare de Lyon veranderde de Brompton weer in een anonieme koffer. Niet veel later zat ik in het restauratierijtuig van de TGV van 7.42 uur naar Barcelona, terwijl de buitenwijken van Parijs aan me voorbijschoten op weg naar het zuiden. Deze dubbeldekstrein doorkruist heel Frankrijk en volgt vervolgens de Middellandse Zeekust richting Spanje.Kies een zitplaats aan de linkerkant voor uitzicht op de Mont Ventoux en de zee. Ga aan de rechterkant zitten als je de flamingo’s wilt zien die in de kustlagunes leven, evenals de bijna etherische top van de Mont Canigou, die de skyline van Catalonië domineert.

Het was begin van de middag toen ik uitstapte in de warme, ziltige lucht van Barcelona en me aansloot bij de stroom fietsers die over de Bicivia rolden. Mijn eerste stop was mijn favoriete ijssalon (delaCrem Creativa, nu je het toch vraagt). Daarna bewonderde ik de Sagrada Família, waarvan de torens inmiddels waren voltooid, voordat ik via een van de elegante boulevards van de stad richting de kust fietste.

De ontdekking dat ik mijn portemonnee kwijt was, temperde mijn enthousiasme enigszins. Gelukkig had ik mijn Brompton bij me, waardoor ik snel mijn route kon terugfietsen om te zoeken waar ik hem mogelijk had verloren. De rest van de avond bracht ik door in de lobby van een hotel, waar ik allerlei noodmaatregelen moest treffen en administratieve zaken regelen. Daarna zette ik mijn fietsverlichting aan voor de rit naar de veerbootterminal. Aan boord legde ik de Brompton op een van de twee bedden in mijn hut, ging zelf op het andere liggen en sliep de volledige overtocht door.

Moe van mijn inspanningen op het eiland bracht ik de volledige zeven uur durende overtocht terug naar Barcelona zittend door, terwijl mijn Brompton veilig op een rek achter me stond. Eenmaal aangekomen volgde ik het fietspad naar station Sants en probeerde ik een ticket naar Girona te kopen. Ik heb nog nooit een volledig probleemloze ervaring gehad met Spaanse treinen, en dit keer vormde daarop geen uitzondering.

De eerste medewerker die ik sprak verkocht me het verkeerde ticket. Nadat ik erin was geslaagd mijn geld terug te krijgen, gaf de volgende medewerker me een kaartje en stuurde me weg zonder dat ik hoefde te betalen. Later ontdekte ik dat RENFE lokale treinreizen tijdelijk gratis had gemaakt om reizigers aan te moedigen de trein te blijven gebruiken na enkele veelbesproken incidenten.

In Girona kwam de Brompton echt tot zijn recht. Ik bracht meer tijd door met fietsen, duwen en dragen van de fiets door de stad dan met rijden op de open weg. Toch maakte ik ook een werkelijk prachtige ochtendrit met een vriend. Terwijl we langs groene velden en bloeiende fruitbomen reden, bewonderden we de besneeuwde toppen van de Pyreneeën aan de horizon.

Tot mijn plezier ontdekte ik dat mijn P Line zich op de lokale groene fietsroutes bijna net zo goed gedroeg als de gravelbike van mijn vriend. Misschien fietsen we de volgende keer wel helemaal door naar de kust.

Bilbao was opnieuw zo'n stad waar ik al vaker doorheen was gereisd zonder haar ooit echt te ontdekken. Dit keer bracht ik daar verandering in. Ik zoefde langs de rivier over uitstekende fietspaden, bezocht de Casco Viejo (oude binnenstad) en proefde lokale specialiteiten zoals bollo de mantequilla – eigenlijk een briochebroodje gevuld met botercrème.

Het absolute hoogtepunt was het indrukwekkende Guggenheim Museum, dat zowel van binnen als van buiten schitterend is. Hoewel ik mijn Brompton niet mee naar binnen kon nemen, vond ik dankzij de Radical Storage-app gemakkelijk een nabijgelegen winkelier die er tijdelijk op wilde passen.

Bilbao wordt omringd door groene heuvels en ik had gehoopt met de kabelbaan naar boven te gaan om van het uitzicht te genieten. Door de drukte van het paasweekend stond er echter een wachtrij van meerdere uren. Daarom besloot ik dat voor een volgend bezoek te bewaren en fietste ik verder naar het busstation.

De daaropvolgende dagen bracht ik door bij een vriend in het schilderachtige kustplaatsje Castro-Urdiales, op ongeveer veertig minuten met de bus van Bilbao. Toen zij me op zaterdagochtend meenam voor een ritje op haar racefiets, slaagde ik er maar net in haar tempo bij te houden. Hier rijzen de bergen vrijwel rechtstreeks uit de zee op. Eerst volgden we een kronkelende weg omhoog naar een bergpas, begeleid door het geluid van geitenbellen. Daarna suisden we naar beneden richting het strand en volgden de kustlijn terug naar huis, met groene bergtoppen aan de ene kant en beukende golven aan de andere.